Grzyby nie rosną według kalendarza. Rosną, kiedy ściółka ma dość wody, gleba odpowiednią temperaturę, a od deszczu minęło tyle dni, ile grzybnia potrzebuje. Liczymy to codziennie dla 5192 polskich lasów i mówimy wprost, który jest dziś najlepszy.
Bez opłat w tym sezonie · działa w przeglądarce i jako aplikacja na telefonie
Gleba wilgotna, ochłodzenie o 4°C, dziewiąty dzień po deszczu — okno dla borowika.
Dokąd jechać po grzyby — i gdzie faktycznie już je znaleziono.
Każdy las dostaje ocenę od 0 do 100 na każdy dzień. Nie jedną dla całej Polski — osobną dla każdego kompleksu i osobną dla każdego z dziesięciu gatunków.
Prognoza mówi, gdzie powinny być. Mapa zgłoszeń mówi, gdzie były — bo ktoś je stamtąd przyniósł i pokazał zdjęcie.
Grzybnia żyje w ściółce cały rok. Owocnik — to, co zbieramy — wychodzi tylko wtedy, gdy kilka rzeczy zgra się naraz. Sprawdzamy je po kolei.
Deszcz, który spłynął po liściach, nie dotarł do grzybni. Dlatego bierzemy wilgotność gleby na tej głębokości, na której żyje grzybnia, a nie opad z prognozy. I przeliczamy ją na wodę dostępną dla roślin — bo ta sama liczba znaczy co innego na piasku pod sosną i na glinie.
Bez tego modele zaniżają bory sosnowe — czyli większość polskich grzybówOwocnik nie wyrasta nazajutrz po opadzie ani nie czeka w nieskończoność. Grzybnia potrzebuje około tygodnia, potem przychodzi wysyp, a po dwóch–trzech tygodniach się kończy. Dwadzieścia pięć milimetrów sprzed dwóch dni i sprzed dwóch tygodni to ta sama suma i dwie zupełnie różne sytuacje.
Borowik rusza zwykle 9–16 dni po porządnym deszczu, opieńka szybciejDla wielu gatunków spadek temperatury jest sygnałem startowym — nie tłem, a bodźcem. Porównujemy ostatnie dni z poprzedzającym tygodniem i sprawdzamy, czy taki sygnał już przyszedł. Osobno pilnujemy przymrozków: zmarznięte owocniki nie nadają się do zbioru i żadna inna dobra okoliczność tego nie nadrobi.
Maślak bez sosny nie urośnie, koźlarz bez brzozy też nie — i żadna pogoda tego nie zmieni. Rydz wchodzi, gdy inne już kończą. Czubajka kania to gatunek łąk i obrzeży, w gęstym lesie jej nie ma. Dlatego każdy z dziesięciu gatunków ma własne progi wilgotności, temperatury, okno po deszczu i preferowany drzewostan.
Do tego sprawdzamy zwarcie koron i typ drzewostanu z danych satelitarnychSatelita nie wie o wilgotnym zagłębieniu, młodniku ani miejscu po zrębie. Grzybiarz wie. Dlatego świeże zgłoszenia z okolicy podnoszą ocenę tego lasu — a ich waga maleje z każdym dniem, bo pogoda mogła się od tamtej pory popsuć.
Jedyny czynnik w całym modelu, który nie pochodzi z pogodyKażda aplikacja chwali się tym, co umie. My wolimy powiedzieć też, gdzie są granice — bo od tego zależy, jak rozsądnie z niej skorzystasz.
Osiemdziesiąt punktów znaczy „warunki sprzyjają", nie „grzyby są". Model nie wie, czy ktoś był tam dwie godziny przed Tobą.
Prognozy wilgotności gleby sięgają krócej niż prognozy temperatury. Od pewnego dnia liczymy z mniejszej liczby czynników — i oznaczamy to w aplikacji, zamiast udawać, że nic się nie zmieniło.
Nasza siatka ma oczko kilku kilometrów. O jednej konkretnej skarpie, na której zawsze coś jest, wiesz tylko Ty.
Dlatego pozycja każdego zgłoszenia na mapie publicznej jest przesunięta o 160 do 450 metrów w losowym kierunku. Dokładne współrzędne widzisz tylko Ty — nikt inny ich nie dostanie, także przez API.
Ze zdjęć usuwamy dane EXIF, w tym współrzędne GPS, które telefony zapisują w plikach. A mapa cieplna pokazuje zagęszczenie, nigdy pojedynczy punkt, dopóki nie przybliżysz jej naprawdę blisko.
Otwórz mapę, sprawdź swój las i zobacz, czy warunki już się zgrały. Bez zakładania konta, bez opłat w tym sezonie.